IndexPortalFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Broken Down [OPEN]

Go down 
AuteurBericht
Roy Drystan

avatar

Aantal berichten : 24

My Character
Age: 29
Partner: I was married once, but that was a huge mistake
Status: Broken.

BerichtOnderwerp: Broken Down [OPEN]    vr jul 11, 2014 7:30 pm

Het water voor hem stond hoog. De stroming was snel. Ondanks dat de zomer was aangebroken,  had het enkele dagen geregent. Of daar ging Roy vanuit,  zijn conclusie trekkend uit het riviertje voor hem en de natte grond onder zijn kont. Maar het kon hem niet schelen. Zijn wangen bevatte sporen van tranen. Zijn ogen stonden gebroken. De kleur in zijn gezicht was verdwenen, hij was asgrauw. Nog geen drie dagen terug was Roy verloren wat hem het meest dierbaar was. Het enigste wat het leven nog zinvol voor hem maakte. Dat sprankelende sterretje dat zijn vechtlust op peil hielt. Zijn dochtertje. Geveild door een ongeneselijke ziekte had ze wekenlang in bed gelegen. Geleden, wachtend tot haar dood. En hij, Roy Drystan, vader,  had machteloos toe moeten kijken. Haar eerder van het leven ontnemen kon hij  niet over zijn hart krijgen. Egoïstisch wellicht. Ze had veel pijn gehad. Hij had haar daarvan kunnen ontdoen, maar voor zijn eigen emoties had hij dat niet gedaan. Beschuldigende gedachtes schoten door zijn hoofd. Zichzelf de schuld gevend van al het leed dat zijn dochtertje had moeten doorstaan. Niet enkel de ziekte. Ook de situatie daarvoor. Dat hij haar had moeten verstoppen voor haar idiote moeder. Roy voelde de brok in zijn keel omhoog komen. Tranen sprongen in zijn ooghoeken. Echter liet hij ze niet gaan. Als een man slikte hij zijn gevoelens in. Kropte hij het op en werd,  onbewust, de last van schuld op zijn schouders groter. Zo gauw als mogelijk veegde hij de beginnende traantjes weg uit zijn leeg staande ogen. Wat had het leven nou nog voor zin?  Alles was hem ontnomen,  alles wat hem eens dierbaar was. Gefrustreerd haalde hij een hand door zijn warrige donkerblonde haren. Het leven betekende in èèn klap helemaal niks  meer voor hem. Geen betekenis. Langzaam stond hij op. Als een zielloze machine stapte Roy het riviertje in. Zijn eens drukke gedachten waren leeg. Er was hier niks meer voor hem. Helemaal niks. In het midden bleef hij staan,  het water reikte totaan zijn borst. En toen,  nog altijd zonder na te denken,  liet hij zich langzaam zakken. De scherpe, keiharde wereld vertroebelde. Naarmate hij dieper ging, hoe donkerder het werd en de zuurstof verdween.




Story/Tribune/AMV
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lewis Blackwood

avatar

Aantal berichten : 174

My Character
Age: As old as I want myself to be (16 years)
Partner: No
Status: Piss off

BerichtOnderwerp: Re: Broken Down [OPEN]    za jul 12, 2014 10:10 am

Lewis Blackwood
Life is too short to be following the rules


Angst. Het was verschrikkelijk. Maar er was één ding die erger was dan gewoon angst: angst voor kleine ruimtes. Waarom kon hij nou geen angst hebben voor pratende bomen? Waarom moest hij nu weer aan claustrofobie lijden? WAAROM?! Lewis wilde het schreeuwen. Misschien zou het woord de ruimte waar hij in opgesloten zat vergroten. Vast niet. Zweetpareltjes druppelden één voor één naar beneden, over zijn neusbrug en vervolgens op zijn vest. Een plotselinge golf van woede vulde hem en boos bonkte hij tegen de muren. Hij trapte hij zo hard als hij kon, maar het hielp niets. De woede stroomde uit hem en liet alleen nog angst achter. Lewis' gedachten dreven af naar zijn vader.
Ineens, zonder aankondiging werd het plafond van de ruimte waar de straatjongen in zat opengeschoven. Wat? Snel stond hij op en in een gehaaste poging om weg te komen, struikelde hij. Met een harde klap viel hij op zijn voorhoofd, maar hij wilde zo snel mogelijk weg van de kleine ruimte en stond zonder iets te zeggen op. Zijn voetstappen klonken in zijn ogen hard toen hij wegrende. Vrij. Hij was vrij. Eindelijk. De angst ebde langzaam weg. Lewis sloeg een zijstraat in en bleef rennen, tot hij bij de rivier aangekomen was. Daar kwam hij even op adem en keek rond. Een eindje verderop stond een man aan de rand van de rivier. Met een lichte frons zag Lewis dat hij naar het midden van de rivier waadde. What the...?! Toen liet hij zich zakken. Alleen een paar waterkringen verrieden dat er ooit een man was geweest. Lewis telde de seconden. Toen hij bijna een minuut had geteld en de man nog steeds niet boven was gekomen, besloot hij actie te ondernemen. Hij trok zijn vest en schoenen uit, maar zijn zwaard hield hij bij zich. Nee, misschien zou het gestolen worden als hij het hier liet liggen. Met grote passen rende de jongen naar de rivier. En dook. Het water was koud, maar niet ijzig. Het was te doen. Al had hij waarschijnlijk hetzelfde gedacht als het water ijskoud was geweest. Tot zijn schrik realiseerde Lewis zich dat hij niet kon zwemmen. Shit! Maar hij moest het proberen. Met een geïmproviseerde slag probeerde hij naar het midden te komen. Een aantal keer ging hij kopje-onder, maar uiteindelijk was hij er. Daar kwam hij tot de conclusie dat hij gewoon kon staan. In stilte vervloekte hij zichzelf. Lewis nam een grote hap zuurstof en dook onder. Hij voelde het lichaam van de man en probeerde hem naar boven te trekken. Hij zette zich af tegen de modderige bodem, maar de man was zwaar. Daarbij werkte de stroming ook niet echt mee. Oh, kom op! Stukje bij beetje kwamen ze omhoog, maar Lewis had bijna geen lucht meer. Hij had nooit gedacht dat longen zo konden branden. Kom. Op. En het lukte. De man was boven. Maar hij niet.


darren criss. @ atf


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Roy Drystan

avatar

Aantal berichten : 24

My Character
Age: 29
Partner: I was married once, but that was a huge mistake
Status: Broken.

BerichtOnderwerp: Re: Broken Down [OPEN]    za jul 12, 2014 12:09 pm

Bijna. Bijna was hij er. Bijna kon hij zeggen dat hij weer met zijn dochtertje was. Het zuurstof werd met de seconde uit zijn longen gezogen,  en werd herplaatst door het troebele water. Alles was het,  behalve prettig. Toch zette Roy door. Er was op aarde niks meer voor hem. Tevreden sloot hij zijn ogen. Zijn lot accepterend en zich aan het water overgevend. Het gevoel in zijn lichaam was hij bijna kwijt. Enkel de druk op zijn borstkas bleef hij voelen. Ineens veranderde omgeving. Vanachter zijn oogleden zag hij licht. Veranderde de natte omgeving in iets droogs.  Was hij er nu al? Kon hij nu eindelijk zijn dochter weer in zijn armen opsluiten? Niets van zijn hoop was waar. Een tweede aanval op zijn longen vond plaats. Zuurstof drong zich weer een weg naar binnen, versloeg het water wat daar nog rond dobberde en kwam al proestend er via zijn mond weer uit. Vanaf dat moment waren Roy's gedachten weer helder. Alsof hij herboren was. Maar  al gauw kwam dat besef dat hij niet zelf naar boven was gekomen. En dat geen onbekende kracht hem omhoog had getrokken, want dat bestond gewoon niet. Het was een persoon die dat gedaan moest hebben. Een persoon die nu uit zicht was. Zijn ogen werden groot. Onder hem. Natuurlijk! Een vermogen had het moeten kosten om iemand van zijn lengte uit het water te sleuren, niet te vergeten het gewicht van de persoon zelf. Instinctief dook Roy weer onder water, nadat hij een grote hoeveelheid lucht naar binnen had gezogen. Op tast bewoog hij zich voort,  tot hij al gauw iets 'groots'  onder zijn handen voelde. Wel, dat kon geen vis zijn. Roy sloot zijn handen om het stuk vlees en trok die met volle kracht omhoog. Het ging niet zo snel als de man gehoopt had. De rivier werkte zwaar tegen,  alsof het wilde dat ze er bleven. Echter gaf Roy zich er deze keer niet aan over. Dit ging over het mensenleven van een ander. Iemand die waarachijnlijk wèl zijn of haar  leven lief had. Iemand die nog niet dood wilde. Twee, drie keer pogingen had Roy nodig om de persoon boven water te krijgen. Derde keer was scheepsrecht, zoals men altijd zei. Half lopend, half zwemmend bracht hij de persoon aan wal. Zwaar hijgend en uitgeput liet Roy zijn bovenlichaam op het gras zakken, terwijl zijn onderlichaam nog in het water stond. Wat bezielde hem? Voor de eerste keer keek hij op, naar de persoon naast hem. De jongen. De jongen die hij al twee keer eerder had ontmoed. 'Jij...' mompelde hij. Gered door een jongen,  die nog niet eens 20 was. Een jongen die nog niet in zo'n situatie had moeten zitten zoals net. Vermoeid streek hij zijn zeiknatte haren naar achteren. Het was geen schaamte wat hij had. Maar eerder schuld. Dat kind had dit niet moeten meemaken. 'Gaat alles goed met je?' Besloot hij toen maar te vragen. 'Niet benauwd?' Twee kinderlevens in èèn week. Erger kon het haast niet. En Roy.. Roy had zich nog nooit zo verschrikkelijk gevoelt.




Story/Tribune/AMV
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lewis Blackwood

avatar

Aantal berichten : 174

My Character
Age: As old as I want myself to be (16 years)
Partner: No
Status: Piss off

BerichtOnderwerp: Re: Broken Down [OPEN]    ma jul 21, 2014 2:06 pm

Lewis Blackwood
Life is too short to be following the rules


Was dit nu doodgaan? Lewis snapte niet wat mensen hier zo verschrikkelijk aan vonden. Natuurlijk brandden zijn longen alsof het vol zat met kokend water, en deden zijn ledematen pijn van het zuurstoftekort, maar buiten dat... Nee, zo erg was het niet. Steeds sneller voelde hij zichzelf wegzakken. Misschien... dacht hij. Heb ik die oude zwerver een plezier gedaan. Zijn gedachten waren oncontroleerbaar en gingen alle kanten op. Van zijn ouders, naar de zwerver, naar zijn zwaard en alles wat daar tussen zat. Het was alleen zo troebel dat hij niet goed wist waar hij aan dacht. Toen was alles weg en dreef hij alleen nog maar in een zwarte ruimte. Er was niets. Geen gedachtes, geen personen, niets. Het zwart leek er nog maar net te zijn, toen het alweer verdween. De jongen was weer Lewis. Zijn hele leven was terug. Het duurde een paar seconden voordat hij merkte dat er een bries over hem heen woei. Zonder dat hij het zelf wilde begon hij te rillen. Hij realiseerde zich dat hij op het land lag. En kon ademen. Hij zoog zo veel zuurstof in één keer naar binnen dat hij zich verslikte en begon te hoesten. Vervolgens haalde hij beverig en moeizaam adem. Lewis spuugde een mond vol water uit en keek om zich heen. Er stond een man half in het water. 'Wat...?' begon hij, maar toen zag hij wie het was. Hij. De man van de brug. 'Gaat alles goed met je?' vroeg de man. 'Zie ik eruit alsof het goed gaat?' antwoordde Lewis, maar in gedachte zei hij iets anders. Nee, het gaat niet goed met me. Er viel een korte stilte. 'Niet benauwd?' Die man was best bezorgd. 'Je had me beter kunnen laten sterven,' ontweek de jongen de vraag. Hij wilde niet zwak lijken, door toe te geven dat hij hardstikke benauwd was. Hortend en stotend zoog hij de lucht naar binnen. Hij probeerde op te staan, maar voordat hij op twee benen stond, viel hij weer om. Oké, hij kon beter even blijven zitten.

darren criss. @ atf


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Broken Down [OPEN]    

Terug naar boven Go down
 
Broken Down [OPEN]
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Damn umbrella.. {OPEN}
» ~ The silents has been broken.~ [Open]
» Woud spreuken opzoeken.
» Naptime~[Open]
» Linn's Setjes {{Open!}}

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
New Hope :: ♠ New Albion :: The river-
Ga naar: